نور الله

Al eerder heb ik geschreven over de verzameling korte films 11’09″01, over de aanslagen op het WTC op elf september 2001. De film die destijds het meest indruk op me maakte, was die van de Mexicaanse regisseur Alejandro González Iñárritu. Het is een weergaloze integratie van vorm en inhoud.

De film duurt 656 seconden (10:56) die voor het merendeel (534) bestaan uit zwart scherm. Gedurende de tijd dat we niets zien, horen we in antwoordapparaten ingesproken boodschappen van mensen die in de torens zitten en daar nooit meer uit gekomen zijn. En we horen merkwaardige plofgeluiden. Vijf keer wordt het zwarte scherm onderbroken door in totaal 21 seconden beeld en dan wordt ook duidelijk waar die plofgeluiden van zijn.

We zien (bijna) niets en horen ondertussen wanhoop, niets dan wanhoop.

In de laatste 101 seconden licht het beeld langzaam op tot een helderwit scherm waarin een in het Arabisch gestelde vraag opduikt, die even later gelukkig wordt vertaald, en verklaart waarom er voor deze vorm is gekozen.

Die vraag is nu, veertien jaar later, onverminderd actueel. Ik heb er nog nooit een antwoord op gehoord, zelfs geen poging.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: