Vuilnisbakkenras

Foto0422

De wijnflesstandaard hierboven is niets meer dan een beukenhouten plankje met een schuin geboord gat erin. Maar juist die eenvoud maakt het typisch voor Nederlandse design. Ik heb geen idee wie de ontwerper is. Ik heb het ook niet gekocht maar op straat bij het vuilnis gevonden. Waarschijnlijk had de eigenaar geen idee waar het voor diende. En ja, er zit een vlekje op.

En zo heb ik wel meer spullen in huis waar ik nooit voor betaald heb. Ik kook nog uit de pannen waarmee mijn ouders getrouwd zijn. Prinz-pannen waar de handvatten al lang van af zijn, waardoor ze nu in elkaar passen, en ze hebben een dikke koperen bodem waardoor ze uitstekend koken. Het bestek van hun uitzet heb ik ook nog: roestvrij staal design uit de jaren zestig dat niet uitblinkt in schoonheid, maar onverwoestbaar is. Een deel van hun oude servies heb ik ooit weggegeven aan een archeoloog voor zijn vergelijkingscollectie van 20e eeuws aardewerk.

Onze eettafelstoelen heb ik meegenomen uit het kantoor van mijn oude baas toen hij dat wilde gaan restylen. De stoelen waren nog prima en nu, zes jaar later doen ze het nog. Alleen af en toe de dopjes van de poten vervangen. De glazen eetkamertafel is ooit door de eigenaar afgedankt nadat het stalen frame bij een verhuizing verbogen was. Twee vrienden met technische aanleg van me hebben het recht gebogen en de tafel staat nu bij ons. Je merkt er niets van dat het frame op twee plekken gebroken is. En op die tafel staat een kandelaar voor vier kaarsen die ook bij het vuilnis is weggehaald.

Ik merk steeds dat ik er lol in heb om spullen die nog een heel leven voor zich hebben dat hele leven ook te geven. Dat is niet uit zuinigheid, maar gewoon omdat ik het zonde vind om design weg te doen of spullen die het nog prima doen weg te gooien. Jammer van alle moeite die er ooit in gestoken is. Maar mijn vrouw moet zich rotgeschrokken zijn toen ze er achter kwam dat ze getrouwd was met een vuilnisbakkenras.

Misschien krijgt ze de smaak toch te pakken: laatst kwam ze met een aantal bordjes en kopjes thuis van een servies waar ik een paar borden van heb, maar dat echt te duur is om echt aan te schaffen. Een vriendin van haar had ze niet meer nodig. Nu drinken we ’s middag’s high tea uit echte Wedgewood theekopjes…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: