Jonge Mannen

augustus 30, 2013

Aan het einde van de film Lawrence of Arabia (1962) zit een scene waarin Alec Guiness in zijn rol als koning Faisal een onvergetelijke tekst uitspreekt:

There’s nothing further here for a warrior. We drive bargains, old men’s work. Young men make wars and the virtues of war are the virtues of young men: courage and hope for the future. Then old men make the peace … and the vices of peace are the vices of old men: mistrust and caution. It must be so.

Vervolgens wordt Lawrence, die zojuist zo’n beetje het hele Midden-Oosten heeft veroverd, weggepromoveerd. Hij is immers een jonge man, ideaal voor het voeren van oorlog, maar hopeloos als het gaat om politiek.

Er wordt momenteel geen oorlog gevoerd in Nederland, maar toch heb ik het idee dat we een soort Lawrence of Arabia aan het roer hebben staan: Mark Rutte, aan wie ik een zekere dosis moed toeschrijf en beslist veel hoop voor de toekomst. Hij is volgens bovenstaande tekst een typische jonge man en als u het mij vraagt een té jonge.

Want maar weinig echte politici, oude mannen die voorzichtig kunnen zijn en voldoende wantrouwen bezitten, zullen zich eerst bij Europa met volle inzet sterk maken voor een keiharde 3%-norm, om vervolgens te ontdekken dat ze zichzelf in de hoek geschilderd hebben.

Weinig echte politici zullen in een situatie terecht komen waarin ze gedwongen zijn – tegen beter weten in – maatregelen in te voeren die ze liever niet invoeren, alleen omdat ze in het verleden te enthousiast en hoopvol zijn geweest. Echte politici zijn daar te voorzichtig en wantrouwend voor, oude mannen.

De bezuinigingen en lastenverzwaringen die nu in de coalitie zijn afgesproken, gaan de crisis niet oplossen, maar erger maken. Nu al voorspellen economen een nieuwe ronde en is de spiraal compleet. Herstel zal pas komen door mee te surfen op mondiaal herstel, niet dankzij regeringsbeleid.

Misschien zit er toch iets in de oude Romeinse regel dat bepaalde openbare ambten pas bekleed mogen worden boven een bepaalde leeftijd. In het geval van premier denk ik aan minimaal 60.

Advertenties

Behoud door behoud (2)

augustus 29, 2013

Het hemelse gerecht heeft zich ten lange leste
Ontfermd over mij en mijn benauwde veste

of zoiets…

En dan is er nog ‘Constantijntje, zalig kijndje’ en iets met een ‘lodderoogh’, maar verder dan dat strekt mijn kennis van Vondel (1587-1679) niet. Van Bredero (1585-1618) ken ik slechts de uitdrukking ‘Het kan verkeren’ en van Jacob Cats (1577-1660) slechts één sneldicht:

Een sneldicht is een dicht dat snel en dicht is.

Daarmee is mijn kennis van de 17e eeuwse Nederlandse poezie (pakweg 400 jaar oud) wel uitgeput en ik denk dat ik vrij representatief ben voor het hoogopgeleide deel der natie, Neerlandici natuurlijk uitgezonderd. Eigenlijk is dat behoorlijk beschamend.

Dat is heel anders in Iran en niets kan dat beter illustreren dan het volgende video-fragment.

Dit is een aflevering van Shabake Nim, ‘kanaal 1/2’, de Iraanse versie van Spitting Image, satire die vanzelfsprekend niet in Iran gemaakt wordt, maar in de VS door een Iraanse satelietzender. Het gaat me alleen nu even niet om de satire, maar om de inhoud van de sketch die op 15:20 begint. Een gesprek tussen twee hooggeplaatste Iraanse geestelijken waar u waarschijnlijk niets van begrijpt (rechts Rafsanjani, de linker ken ik niet).

Dat gesprek is een spelletje waarbij de spelers dichtregels uitwisselen: mosja’er. De eindletter van de eerste dichtregel is de beginletter van de dichtregel die je medespeler moet opdissen. Het spel is populair onder Iraniers. Ze leren er ook genoeg gedichten voor op school en het is helemaal niet raar als een gewone Iranier op straat u kan vergasten op strofes van Ferdowsi (935-1020), Omar Khayyam (1048-1123), Sa’adi (1184-1291) of Hafez (1320-1390), om alleen de meest bekende maar te noemen.

Poezie van meer dan duizend tot ruim zeshonderd jaar oud. Het is in Iran nog steeds levende traditie en dat komt omdat deze poezie is verweven met het dagelijks leven. Dichtwerken worden nog steeds gezongen, geraadpleegd op Yalda, het feest in de nacht van 21 december, in de hoop een aanwijzing te vinden over de lotgevallen van het komende jaar. Graven van beroemde dichters zijn geliefde plekken om op bezoek te gaan.

Op de Iraanse televisie zijn quizprogramma’s te zien waarbij kandidaten een los woord krijgen en daar uit het hoofd een dichtregel bij moeten vinden. Dezelfde wedstrijdjes worden thuis gespeeld.

En zelfs als ze hun eigen politici belachelijk willen maken, wordt er gebruik gemaakt van dichters van eeuwen her…