De banaliteit van het Kwaad

mei 23, 2013

Op Frontaal Naakt trof ik gisteren onderstaande bijdrage aan van de hand van Obscuro onder de titel ‘Marktwerking’. Ik vond het de moeite waard die hier te herbloggen.

Vandaag stond mijn apotheker op de voicemail. Toen ik terugbelde, kreeg ik te horen dat één van de middelen die ik gebruik voor mijn chronische levensbedreigende ziekte, namelijk hiv, niet meer wordt vergoed door Zilveren Kruis Achmea (453 miljoen winst in 2012 – red.).

Voor de leken leg ik het hier kort uit: Er zit een virus in je lichaam dat zich vermenigvuldigd en de verdedigingscellen van je immuunsysteem kapot maakt. Als je niets doet, ga je dood. Simpel. Nu is er sinds 1995 de befaamde cocktail, een combinatie van drie middelen die het virus weten te onderdrukken. Een wonder, dat het mogelijk maakt een min of meer normaal leven te leiden.

Peperdure HIV-remmers

Ik zeg min of meer, omdat al die kilo’s gif natuurlijk een aanslag zijn op je organen. Je wordt dus daarom regelmatig gecontroleerd op je nier- en leverfuncties. Een kostbare zaak, samen met die peperdure hiv-remmers. Ik ben mij sterk bewust van het geluk dat ik heb in een Europees land te wonen en niet in Afrika, waar je gewoon crepeert.

Maar de marktwerking hé. Zilveren Kruis Achmea, dat blijkbaar carte blanche heeft van al die politici die voor ons opkomen, heeft besloten dat één van de drie middelen die ik neem, niet meer wordt vergoed. Volgens de verzekeraar omdat het patent op het originele merkmiddel vrij is gekomen, waardoor je met een veel goedkoper generiek middel ook uit de voeten kunt. Prima, goedkopere hiv-remmers voor de hele wereld, dat is wat we willen. Maar is dat wel zo?

Verzekeraar wil niet meer dan 2,60 betalen

Ik bel met de apotheker. Hij vertelt mij dat het probleem niet de merkpil is. Het prijsverschil met de generieke pil is hoogstens dertig euro. Omdat het merkmiddel rond de 170 euro kost, kan de generieke dus zo rond 140 gaan kosten. Maar Zilveren Kruis Achmea wil de apotheker niet meer dan 2,60 euro van dat bedrag vergoeden.

Ik bel met de hiv-consulente van het ziekenhuis: (hiv-consulenten zijn de link tussen internist en patiënt en komen op voor het belang van de patiënt). Die weet daar niets over, ze maakt er melding van en zal het ‘in de groep bespreken’. Ze adviseert mij de zorgverzekeraar te bellen.

Alles moet goedkoper

Ik bel met de Hiv-vereniging: daar zijn ze op de hoogte van het vrijkomen van de patenten, maar de man van de vereniging wijst mij erop dat generieke middelen soms niet werken. Dat heeft voor ons serieuzere gevolgen dan voor bijvoorbeeld iemand met hoge cholesterol. Hij noteert alles en gaat erachteraan, maar adviseert mij ook zeker met de internist en de zorgverzekeraar te bellen. Vraagt netjes of hij mij terug kan bellen, mocht hij meer te weten komen.

Ik bel (met groeiende weerzin) de zorgverzekeraar, Zilveren Kruis Achmea: mevrouw vertelt mij dat het inderdaad klopt, dat ene middel wordt niet meer vergoed. Blablabla over patenten en generieke middelen, alles moet goedkoper.

U bent niet de enige

Ik vraag haar waarom ze dan nog maar 2,60 euro willen vergoeden voor een goedkoper middel dat toch nog 140 euro kost. Welk middel dat dan is? Dat weet ik niet, ik neem het tenslotte nog niet. “Dan kan ik u niet verder helpen.”

Op mijn vraag wat voor garanties er zijn dat het generieke middel even goed werkt, zegt ze: “soms moet je een middel proberen om te kijken of het werkt.” Op mijn opmerking dat ik geen griepje heb en niet kan wachten om te zien of het werkt want als het niet werkt ga ik DOOD, antwoordt ze: “U bent niet de enige, meer mensen hebben dat probleem.”

Drion-pil

Voorlopig heb ik nog pillen voor anderhalve maand. Ik zal maar een afspraak maken met de internist om te kijken wat er moet gebeuren. Maar de gedachte om naar België te rijden voor een Drion-pil komt in me op.

Marktwerking, daar knap je van op.

Advertenties

Mark, Stef, Jet

mei 13, 2013

Over een maand of drie heeft de crisis ook mij bereikt. Statistisch gezien zal ik 443 dagen werkloos zijn en heb ik een kans van 57% op ‘uitstroom naar een baan’, zo vertelt mijn juridisch adviseur me. Het zijn boeiende cijfers. Ook ik mag mij nu in de wondere wereld der WW gaan storten.

Tenzij ik besluit de statistieken te ontkennen, wat een verstandig mens beter niet doet, zal ik voorlopig rekening moeten houden met 30% inkomensdaling. Omdat de vaste lasten niet mee dalen, daalt mijn besteedbare inkomen met 41%. Dat wordt dus niet weinig bezuinigen; geen cent de deur meer uit.

Volgens Mark is dat ‘somberen’ en moeten we dat niet doen. Nee, we moeten de economie aanjagen. Geld niet oppotten, maar uitgeven!

Ik zou nu kunnen protesteren door erop te wijzen dat ik helemaal niet ‘somber’, maar gewoon een rekensom maak, aan het einde waarvan ik geld tekort kom. Ik zou ook kunnen roepen dat ik op de lagere school wél heb leren hoofdrekenen, in tegenstelling tot Mark, die het dan ook stukken verder geschopt heeft dan ik.

Maar dat is uiteindelijk het punt niet. Dat is al eeuwen geleden gemaakt door die grappenmaker van Van Nazareth: de mens is er niet voor de economie, de economie is er voor de mens.

Van mijn woningbouwvereniging kreeg ik afgelopen week een schrijven waarin werd bevestigd dat mijn huur dit jaar extra verhoogd wordt omdat ik in 2011 net een paar euro boven een bepaalde norm heb verdiend. Had ik maar niet (wegens privé-omstandigheden) moeten bijverdienen.

Volgens Stef is een dergelijke aanpak van ‘scheefwoners’ nodig om mensen te stimuleren te verhuizen naar duurdere woningen en zo de woningmarkt weer vlot te trekken.

Ik zou nu kunnen protesteren door erop te wijzen dat die iets duurdere woningen in het middensegment helemaal niet bestaan, dat Stef dat weet, dat wij ook weten dat Stef dat weet en dat Stef weet dat wij het weten. Dat Stef dus op klaarlichte dag iemands portemonnee aan het spekken is onder valse voorwendselen.

Maar dat is uiteindelijk het punt niet. Dat is al eeuwen geleden gemaakt door die grappenmaker van Van Nazareth: bewoners zijn er niet voor de woningmarkt, de woningmarkt is er voor bewoners.

Volgens Jet ‘teren te veel vrouwen op de zak van hun man’. Die vrouwen ‘moeten ook af van dat eeuwige schuldgevoel over hun gezin’ en ‘zouden zich eerder schuldig moeten voelen over het feit dat de overheid zoveel in ze heeft geïnvesteerd’.

Ik zou nu kunnen protesteren door erop te wijzen dat op deze manier vrouwen het nooit goed doen: of ze voelen zich schuldig tegenover hun gezin, of tegenover de overheid, of beide. Ik heb nu (nog) collega’s die zich openlijk afvragen waarom ze eigenlijk nog werken, gezien het feit dat één salaris toch volledig opgaat aan de kinderopvang. Dat kunnen ze zelf budgetneutraal, én beter.

Maar dat is uiteindelijk het punt niet. Dat is al eeuwen geleden gemaakt door die grappenmaker van Van Nazareth: vrouwen zijn er niet voor de overheid, de overheid is er voor vrouwen.