Lekker belangrijk

De crisis woedt onverminderd door, de werkloosheid stijgt steil en hard, wie zijn werk wel behoudt, wordt aan alle kanten gekort en van koopkracht beroofd, huurders worden binnenkort legaal afgeperst door de overheid, de armoede grijpt enthousiast om zich heen en de economie wordt nog steeds aangestuurd door een zootje gokverslaafden.

Maar waar maakt Annelies van der Veer zich dezer dagen zorgen over? Dat er minder grappen over de ene godsdienst gemaakt worden dan over andere, dat mensen ‘zeuren’ over onduidelijke begrippen, dat wetenschappers haar mening niet delen, dat er woordjes uit de Dikke van Dale moeten, dat filmmakers de films niet maken die zij wil zien, dat je zo’n rekening moet houden met collega’s die geen conformisten zijn, dat mensen die haar kledingsmaak niet delen geen ‘teamspelers’ zijn, dat niet iedereen in gelijke mate van zijn geloof afvalt, dat je om problemen met mensen op te lossen die mensen ook nodig hebt, dat onmogelijk uit te voeren onderzoek niet lekker toch wordt uitgevoerd en dat die ene gemeentelijke politicus de fouten moet toegeven die Annelies haar toedicht.

In de wereld van Annelies zijn problemen pas echte problemen als je ze met de islam in verband kunt brengen. De gemeentelijke politicus is de enige bekende politicus met een hoofddoek. De wetenschappers zijn een Arabist en een Islamoloog, beide met een indrukwekkende staat van dienst in het Midden-Oosten, de één als diplomaat, de ander als wetenschapper (dat u er even op let dat u de mening van een Metro-columniste niet veronachtzaamt). De non-conformisten onder haar collega’s zijn mannen die vrouwen geen hand geven (daar bedoelt ze moslims mee, beslist geen orthodoxe joden). De films en de grappen moeten natuurlijk over de islam gaan. De mensen met wie er problemen zijn op te lossen, zijn Marokkanen en het onmogelijk uit te voeren onderzoek gaat over de kosten van immigratie (vooral niet over de baten!).

Waarom lees ik de columns van dat mens dan nog, vraagt u zich misschien af. Welnu, omdat ik nu eenmaal behoefte heb aan mijn wekelijkse dosis ergernis. Vroeger keek ik daar de EO voor, maar sinds ik geen televisie meer kijk, moet ik het met de gratis krantjes in de trein doen.

En het heeft nog een voordeel: iedere keer als ik lees wat Annelies nu weer bezig houdt, denk ik met grote dankbaarheid terug aan de opvoeding die mijn ouders mij gegeven hebben. Dat is best een fijn gevoel om zo af en toe te hebben. Vanaf mijn vroegste jeugd ben ik mee op sleeptouw genomen. Van het Midden Oosten tot Mexico en van Zweden tot Griekenland.

Als gevolg daarvan komt het niet eens meer in mij op om er iets achter te zoeken als iemand in plaats van een hand te geven een buiging maakt of zijn hand op zijn borst legt. Een keppeltje (o nee, fout voorbeeld) of een hoofddoek doet mij niet meteen de vraag stellen of de drager wel een teamplayer is. En ik heb genoeg ellende gezien om niet alleen te weten, maar ook te begrijpen, dat niet Marokkanen het probleem zijn, maar armoede en uitsluiting.

Ik hang nu even ontzettend de farizeeër uit, ik weet het, maar God wat is het lastig om die verleiding te weerstaan met Annelies in de buurt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: