Evangelie van Judas

Omdat ik enige tijd geleden voor slechts drie euro een vertaling van het recent ontdekte Evangelie van Judas in de ramsj zag liggen, heb ik maar besloten me toch eens in te gaan lezen in het christendom van de gnostieke tak. Het ging om een Nederlandse vertaling plus commentaar van één van de gnostiek-experts in Nederland: prof. dr. J. van Oort.

Voor die drie euro had ik natuurlijk gewaarschuwd moeten zijn. Na een grondige inspectie van de stickers bleek het boek al eerder afgeprijsd te zijn naar 22-nog wat, en daarna naar drie euro. Daar was natuurlijk een reden voor, en die weet ik nu.

Het boek zelf is prima. Naast de vertaling staan overvloedig noten en aan die vertaling gaat een uitgebreide inleiding vooraf die uitstekend geschikt is voor volstrekte leken als ik. Die inleiding heb je ook wel nodig, om redenen die ik zo dadelijk uit zal leggen. Inleiding, noten en vertaling zijn goed leesbaar en het boek is mooi uitgegeven. Driewerf zonde dat het in de ramsj terecht kwam.

Maar verder…

Als het Evangelie van Judas een representatieve afspiegeling is van het gnostieke christendom, dan wordt het uitsluitend onderboden door het Boek van Mormon. Dat laatste is zo’n verschrikkelijk slechte imitatie van de King James vertaling van de bijbel dat ik er -ondanks herhaalde pogingen- gewoon niet doorheen kom. Dat kun je van het Evangelie van Judas niet zeggen.

Want bij die gnostici komt er een partij mythologie om de hoek kijken waar de oude Grieken nog een puntje aan konden zuigen. Met de Joods-Christelijke traditie heeft het helemaal niets meer te maken. Gnostici gaan uit van een goed en een kwade God, kort door de bocht geformuleerd, waarbij de kwade God voor de schepping gezorgd heeft en de goede God… Ja, voor wat eigenlijk? Dat ben ik eigenlijk even kwijt.

Dat komt door de bomen in het bos: naast goede en kwade God zijn er namelijk aeonen en ogdoaden, speelt de dwaze wijsheid een rol en ene Jaldabaoth, een hele foute figuur. Er fladderen hemelwezens rond met namen als Harmozel en Adonaios. Bij lezing van het Evangelie van Judas verwacht je ieder moment Gandalf tegen te komen of een paar hobbits. Zonder dollen: one ring to rule them all zou in het gnostieke wereldbeeld niet misstaan. Ik moest bij het lezen van de inleiding steeds denken aan de Silmarillion.

En dat is precies wat me aan het lezen houdt: de vraag of het misschien nog leuk wordt. Maar ik nader inmiddels het einde van het boek en er lijkt niet veel van te komen. Nog geen ork.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: