Wakker Nederland

Ik las de kop vanochtend in het voorbijgaan: “Stop zorg bij agressie” en dacht nog: typisch een kop voor die krant. Maar nu blijkt het een ministerieel voorstel te zijn. Als patiënten agressief zijn, dan moet volgens de minister ook overwogen kunnen worden de zorg stop te zetten.

Bij dat soort voorstellen moet ik altijd denken aan die vriendelijke en zeer beleefde Surinaamse jongen met suikerziekte, die af en toe op de eerste hulp terecht kwam met een hypo. Een hypo is als je suikergehalte zo laag geworden is, dat er onmiddellijk suiker in je systeem moet. Gebeurt dat niet, dan kun je daaraan dood gaan. Maar voor het zover is, gebeuren er eerst hele andere dingen.

Ooit in een vertraagde tram gestaan op weg naar een dringende afspraak met een forse hongerklop? Dan is u wellicht opgevallen dat je dan behoorlijk agressief kunt worden, al is het maar in gedachten. Komt van het suikertekort. Sommige mensen worden extreem agressief als hun suiker echt op raakt. Bijzonder nuttig, want om snel aan voedsel te komen is een forse dosis agressie wel handig.

Bij een hypo is je suikertekort zo extreem dat sommige mensen zichzelf niet meer zijn. Zo ook deze Surinaamse jongen, die bij een hypo altijd de boel kort en klein sloeg. Voordat iemand hem suiker kon toedienen, moesten er altijd eerst zes man op hem gaan zitten. Na afloop kwam hij steevast aan het verzamelde personeel zijn excuses aanbieden.

Het zal vast de bedoeling van minister Schippers niet zijn om deze Surinaamse jongen wat sneller aan zijn eind te helpen. Bij levensbedreigende aandoeningen moet de zorg -natuurlijk- niet gestopt worden. Dat klinkt als de principiële taal die beleidsmakers altijd uitslaan: in de juiste situatie gaan we de juiste passende beslissing nemen, en is de situatie anders, dan nemen we natuurlijk een ander passend besluit. Alsof je dat kunt besluiten.

De werkelijkheid is weerbarstiger: er komt een agressieve Surinamer binnen. Iemand moet dan besluiten dat het om een suikerpatient gaat met een hypo, zich realiseren dat agressie daar bij kan horen en beslissen dat er suiker in die Surinamer moet. Nu, meteen! De vraag is niet of dat goed gaat, maar hoe vaak? Hoe vaak komt deze jongen op de EHBO? Hoe vaak komen zijn lotgenoten er? Hoe groot is de kans dat ze een geroutineerde professional treffen? Hoe groot is de kans dat die adequaat reageert?

De echte vragen gaan over statistiek. En ze worden niet gesteld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: